Arkadaşlar Merhaba,
Üçüncü kez birinci sınıf okutuyorum. Daha önceki ikisini eski sistemde okutmuştum. Bu yılki birinci sınıf öğrencileri bana biraz garip geldi. İlk haftalarda kıpır kıpırdılar. Yerlerinde oturamıyor ve hiç dinlemiyorlardı. Sınıfta gezinerek birbirlerine bakınıyorlardı. İlgilerini toplamak için yaptığımız etkinliklerden hemen sonra yine dünya ile ilişkilerini keserek konuşmaya başlıyorlardı. Etkinliklerden çabuk sıkılıyorlardı. Şimdi yavaş yavaş değişmeye, etkinliklere katılmaya ve sorumluluk duymaya başladılar. Ama yine de memnun değilim durumdan.

Daha önce okuttuğum birinci sınıflara göre bu öğrencilerdeki hareketlilik ve ilgisizliği ben değişen şartlara bağlıyorum. Daha öncekilerde hemen hemen hiç bilgisayar yoktu. Şimdikilerin hemen hemen hepsinde var. TV, VCD, bilgisayar oyunları ve diğer görsel ögeler olabildiğince yaygınlaştı ve çocuğun dünyasında oldukça büyük yer kapladı. Sanırım çocuklardaki değişimin nedeni bu. Sizce daha verimli olmak için nasıl bir yol izlemeli, ne gibi etkinlikler düzenlemeliyim.

Size katılıyorum Musa öğretmenim din-le-mi-yor-lar. Müthiş enerjileri var. Onların enerjileriyle başa çıkmak zor. Külçe gibi oluyor insan akşamları evine gidince

Açıkçası önceki yıllarda olduğu gibi susuuunn, güzel çocuklar olun vb gibi cümlelere de oldukça garip bakışları var insan kendini uzaydan gelmiş gibi hissediyo

Çok çabuk öğreniyorlar. Hızlarına yetişmekte zorlanıyor insan

Yavaş yavaş sınıf içi davranışları oturmaya başladı. Ancak üç sorunlu öğrencim var. Birisi hiç bir şey öğrenmiyor. Daha e sesini bile bilmiyor. İkincisi hep geziyor. Arkadaşlarının eşyalarıyla ilgileniyor. Tuvalete gidecem diye çıkıp okul içinde geziyor. Üçüncüsü ise çok becerikli ve yetenekli olmasına rağmen etkinliklere başladığımızda ağlamaya başlıyor, ben yapamam diye. Aileleriyle görüşüyorum. Ağlayan çocuk eskiden beri öyleymiş. Annesi saklamış durumu. Yeni yeni söyledi. Ama ağlaması ve hiç bir şey yapmadan durması sınıfta olumsuzluk yaratıyor. Genel olark çoğunluğu isteklerini bağırarak söylüyor. Bunlar eskiden beri biline durumlar. Ama bu yıl birinci sınıf öğrencilerinin davranışları bana çok farklı geldi.

En eğlenceli etkinlik bile 5 dakika sonra sıkmaya başlıyor. Sıkıla sıkıla öğrenmeye devam ediyorlar. Öğreniyorlar yani.

Yukarıda anlattığım sorunlarla ilgili benim çabalarım sonuç vermedi. Çözüm önerileri bekliyorum. Yaptığınız ve etkili olan etkinlikler nelerdir? Tüm arkadaşlardan bu konuda görüş bekliyorum.

Musa öğretmenim ilk örneğinizle ilgili olarak söyleyecek bir sözüm yok daha fazlasını bilmeye ihtiyacımız var konuşabilmek için ama ikinci örneğiniz çok tanıdık geldi geçmiş yaşantılarımızda aynı örnekler var. Çok çabuk öğrendiği için sınıfta problem davranışlar sergileyen öğrencilerimiz oldu. tam tersi durumda olanlarda.

Derse hiç katılmayan, neredeyse tüm ders bahçede dolaşan, yazma etkinliklerine ilgi göstermeyen bir öğrencimiz vardı. Öğretmeni bu durumlardan yakındığı için okul bahçesinde izliyor, kendisiyle konuşuyor ve anlamaya çalışıyordum. Bir süre sonra şunu gördüm. Çok büyük bir hayal dünyası var, ilginç fikirler üretiyor, çok renkli, çok esprili ve sanılanın aksine sınıfta öğretmenin anlattıklarını çok çabuk öğreniyor. okuma etkinlikleriyle ilgili çalışmaların hepsini kavramış ve okumaya hazır bir çocuk.

Sınıf ortamı onun o küçücük yaştaki kocaman dünyasına az geliyordu.

Tersi durumda da öğrencinin küçücük dünyasına okul , sınıf ve etkinlikler kocaman gelir, ürkütür ve uzaklaştırır.

Öğrencilerinizle ilgili daha fazla ipuçları olursa benzer durumlarla ilişkilendirebiliriz.


Geçen yıl "ben yazamam, ben yapamam ... gibi" sürekli ağlayan öğrencimiz vardı. eline kalem almıyordı yazamam diye denemiyordu bile.

onun yanına oturdum kalemi elime aldım kimsenin duymayacağı bir şekilde;

- "Galiba biraz korkuyorum. birlikte yazabilir miyiz? elimi tutup bana yardım eder misin? veya ben senin elini tutayım." dedim. belli belirsiz güldü.. biraz kızgınca

- ama sen öğretmensin" dedi

- evet ama daha güzel yazmam gerekir yazamıyorum sonra çocuklar bu öğretmen çok çirkin yazıyor derler bana" dedim. inanmak ister gibi yüzüme baktı, elimi uzattım.

elimi tuttu sanki o elimi yönlendiriyormuş gibi yazdım ve arkasından teşekkür ettim. sen yardım edince daha güzel yazdım. hadi bir daha deneyelim. hadi bir daha....

tabi daha sonra hemen "yaşasın" diyerek yazmaya başlamadı. ama bir parça korku ve güvensizliğini kırdık. mükemmelliyetçi, kusur kabul etmeyen bir çocuktu. Her yazdığında "olmadı- yazamadım" diyordu. ama yazmaktan vazgeçmedi. çok çabuk okumayı öğendi.