Annesinden Ayrılmıyor.

Bir kız öğrencim var. Fiziksel olarak yaşıtlarından küçük ve zayıf. Akademik olarak da yeterli düzeyde. Etkinliklere katılıyor. Beklenileni yapıyor. Ancak annesi sınıftan çıkınca ağlamaya, yerlerde sürünmeye başlıyor. Çizgi çalışmaları sırasında ilk günlerde elini tutmama izin vermişti. Ancak o günlerde annesi gelmiyor ağabeyi geliyordu sınıfa. Şimdilerde annesi geliyor ve çocuk hiç izin vermiyor elini tutmama. Gün geçtikçe de annesine daha çok bağlanıyor.

Bu türlü durumlarda sanırım birinci derece yakınlarının getirmemesi gerekiyor. İlk veli toplantısında bunu dile getirmiştim. Sonra ağabeyi getirmeye başladı ama o da lise öğrencisi. Derslerine devam etmesi gerektiği için şimdilerde gelemiyor. Ağabeyinin geldiği günlerde ağabeyi zaman zaman dışarı çıkıyordu. Bu duruma biraz sızlansa da fazla zorluk çıkarmıyordu. Ancak anne olunca yanından bir dakika bile ayrılmak istemiyor.
Arkadaşlarına karşı da biraz çekingen. Bazen birlikte oyun oynuyorlar. Ancak başka bir zaman daha önceki oynadığı, gezdiği arkadaşlarıyla bile oynamak, gezmek istemediği oluyor.

Rehber öğretmenimiz henüz yok. Annesine psikolojik danışman desteği almaları gerektiğini söyledim. Bu hafta değişik günlerde görüşmeye gidiyorlar.

Anne sıkıldı artık sınıfta oturmaktan. Zaman zaman bana yardımcı olmaya başladı. Öğrencilerimin yazılarını kontrol edip düzeltmelerine yardımcı oluyor Beslenme saatinde öğrencilerle ilgileniyor. Meyve suyu dökülen masaları felen siliyor. Aslında bu durumdan hiç şikayet etmemem lazım. Her sınıfa böyle bir anne lazım ama, dönem sonunda karne isterim diyor.

İşin şaka tarafı bir yana, bu kızın özgüvenini kazanması gerekiyor.

Bu durumla karşılaşan arkadaşlarımız varsa ne gibi çözüm getirdiniz. Okul korkusu yaşayan öğrencilerle çok karşılaştım ama bir kaç gün içinde bu korkuyu yenmişlerdi. Önerilerinizi bekliyorum.

musa öğretmenim o öğrencinizle ilgili zaman zaman mesajlaşmıştık ya geçen hafta benzer bir olay yaşadım.

öğretim yılı başında ağlamalar anneyi bırakmamalar oluyordu sürekli ama bir iki hafta içinde atlatmıştık bir iki öğrencimiz dışında. biri daha fazla tuttu annesini. öğretmeninin "anneler dışarda bekliyecek" kararından hoşlanmadı, bir süre ağladı. daha sonra teneffüslerde annenin yanına geldi hatta bazan derste tuvalet için çıkıp anneyi kontrol etti. sonra gönüllü olarak anneye" sen beni bekleme, almaya gelirsin" dedi. sorun çözülmüş oldu.

geçen hafta koridordan gelen ağlama sesi üzerine ne oluyor diye çıktım, baktım anneyi güçlükle bırakan öğrencimiz annesinin peşinden "gitme" diye ağlıyor. yanlarına gittim. anne "dışarda bekliyorum" dedi. birlikte oturduk. hem anneyi rahatlatmak hem de tekrarlanan sorunu anlamak istedim.

- iki hafta önce dedesini kaybettik hocahanım. o gün bu gündür yine bırakmıyor beni.

sonra hikayelerini dinledim teneffüslerde kızıyla beraber oturdu, o derse girince konuştuk.

- ikibuçuk yaşındaydı dayısı vefat ettiğinde. bir yıl sonra teyzesini kaybettik. geçenyıl babasını kaybettik. o kadar çok ölüm gördü, yaşadı ki
şimdi de dede.

- sakin bir çocuk hocahanım. bir iki arkadaşı var öyle çok arkadaşı yok. o kadar kayıptan sonra iyiden iyiye bana sarıldı. istiyorum ki sosyalleşsin. derste durumu iyi, uyumlu, güzel öğreniyor. ama bir iki arkadaşı var. öyle fazla arkadaşı yok. bu son oyundan sonra "nolur gitme anne diyor sürekli. bir dakika bırakmak istemiyor.

- taşıyamıyacağı kadar ağır bir yük bu. ne çok kayıp yaşamış bu küçük yaşta. bir psikoloğa gittiniz mi?

- gittik evet.

- bir iki defa değil belki de uzun bir süre psikoloğa gitmeniz gerekebilir. aslında sizin de ciddi bir terapiye ihtiyacınız var.

- evet biliyorum.

- ona bir arkadaşımı önerdim. hergün okuldasınız, uğrayın bana konuşalım. sakın çekinmeyin". diyerek gönderdim onu. çok ağır bir yük ve o taşımakta zorlanıyor.
ya çocuk. nasıl aşıcak o kaybetme korkusunu

Sevim öğretmenim. Bu konuyla ilgili gelişmeleri zaman zaman öğrenen öğretmende yazdım. Birinci dönemi neredeyse annesiyle beraber kapattı bizim pıtırcık. Üniversite hastanesinde sürekli terapiler (terapi mi deniyor artık bilmiyorum) yapıldı. İlaç tedavisi ile ağlamayı kaldırmıştık ama öğrenme gitti. Zeki kızdı ve etkinliklere istekle katılıyordu. Tüm derslerde konuyla ilgili düşüncelerini söylemek için söz istiyordu. Ama öğrendiklerini de unutuyordu.
İlaç değiştirildi. Bu kez de sabahları ilk derslerde anne eve gönderildi ve ağlamayı sürdürdü. İkinci derslerde yatıştırıldı.
İkinci döneme başladık. Şimdi yeni bir ilaç deneniyor. Anne sabah bırakıp gidiyor. Bu biraz ağlamaya kalkışsa da sonra hemen düzeeliyor. Öğrenme biraz arttı. Öğleyin ise başka bir ilaç içiyor. ilacını da kendisi içiyor. Sonuca daha ulaşamadık. Öğrenmeye başlasa da eksikleri var. Geçen dönem sık sık hastaneye gittiği için derslerden geri kaldı. Seslerin hepsini tanıyor. Sesleri birleştirebiliyor ancak sanırım dikkatini toplamakta zorlanıyor. Okumada zorlanıyor.

Bu tür çocuklarla ilgili pek çok hikaye dinledim arkadaşlarımdan. Hepsinde de bir iki ay içinde okullarını bırakmışlar yada bıraktırılmışlar. Bırakmak büyük kayıp. Hele bizim pıtırcık gibi ise. Bu nedenle direndim devam etmesi için. Annesi de sabırlı davrandı. Onu ikna ettim. Madem ki bu çocuk ilaç almadığı zamanlar öğrenebiliyordu, evde ilaç almadığı zamanlar biraz üzerine düşülürse eksiklerini kapatabilirdi. Biz de o yönde çalıştık. Ben kazandığımı düşünüyorum.

Ben ilaç almasını benimsememiştim. Daha küçüktü ve bu yaşta sürekli ilaç tedavisi onu etkileyebilirdi. Anca şimdi aldığımız sonuçtan mutluyum. Tedavi şart. Bir kaç kez psikologa görünmekle çözülecek problem değil. Gelecek yıl gelmesi için eve gönderilmesi de çözüm değil. Gelecek yıl da aynı sorunu yaşayabilir.
Anneye aşırı bağlılık sanırım korkularından kaynaklarıyor. Ben öyle düşünüyorum. Sınıfta da korktuğu şeyleri bana hissettiriyor. Ben de ona göre onu o konuda rahatlatmaya çalışıyorum. Örneğin tiyatro gösterisi olacaksa ona takılıyor. Hep o konuda sorular soruyor. Bazen tiyatrodan korktuğunu bazen de tiyatroya gitmeyeceğini söylüyor. Bu sanırım kalabalıktan korkma. Sonraki günler için bir etkinlik yapacağımızı bildirdiğimde onu yapamayacağından beceremeyeceğinden korkuyor. Ben de onu kendisinin çok olay bir şekilde yapabileceğini anlatıyorum ona. Yaptığı güzel şeylerden örnekler veriyorum. Çok değişik takılmaları var.
Öncelikle sınıf öğretmenlerinin öğrenciyi gözlemleyip bunları tespite çalışması gerekiyor. Doktorların işini daha da kolaylaştıryor bu. Biz anneyle sürekli gelişmeler üzerine görüşmeler yaptık. Ben gözlemlerimi anlattım. Doktor da ilaçları ona göre değiştirdi.

Sizin öğrencinizin durumu farklı. En azından dedenin ölümünü unutana kadar ilaç tedavisi içine girmeli diye düşünüyorum. Zaten kısa sürede de eski durumuna dönecektir. Ancak zaman geçirilmemeli. Çünkü bu ağlamalara alışınca durumu düzeltmek zorlaşabilir.

teşekkürler musa öğretmenim. öğretmeni takip ediyordur mutlaka ama bende takip edicem artık. çocuğun korkusunu yenebilmesi için psikolojik desteğe ihtiyacı var. ayrıca annenin de daha önce yazdığım gibi sorunla başaçıkmak için desteğe ihtiyacı var.

aklıma kızım geldi. o annemizle de paylaşmıştım. büyük kızım üç yıl kadar anneanne ve dedeyle kaldı. her haftasonu gidip geldim yanlarına . ayrıca tatilleride bizimle geçirdi. anne baba ve kardeşten kopuk, uzak olmaması için.

kızım dedesini çok severdi, anneanneyi de. babamın ölümünün tanığı oldu üçbuçuk yaşında.. cenaze sonrası dönüşümde kızımı da eve detirdim. onunla konuşup rahatlattım her sorusunda. ama yine de içinde hangi acıları yaşadığını çözemedim demek ki. bir gece odasından gelen ses üzerine odaya girdim baktım. dedesinin resmi elinde. resme bakıp ağlıyor.

Cuma günü hava almaya çıktım bahçeye. Baktım elinde şemsiye dışardan geliyor anne. Gülümseyerek yanıma geldi.

- Ooooo okul bahçesinin dışına çıkabiliyoruz artık". dedim.

- evet. " yanıtını aldım.

Arada bırakıp gidebiliyorum. Yemek hazırlığı veya çarşı pazar işleri için. Bayaa düzelme var. Sanırım yavaş yavaş çözücez sorunumuzu" diye sürdürdü konuşmasını.

- Randevu aldık. Cuma günü İstanbul'a gidiyoruz. Sadece kızım değil, benim de psikolojik desteğe ihtiyacım var. Anladım ki yüküm ağır geliyor." dedi.

üzüldüm. ama anne ve ve çocuk açısından sevindim yine de.

Tahmin ettiğimiz gibi üstüste yaşadığı ölümler ve ölümlerden kaynaklanan travmalar, ölüm korkusu, kaybetme korkusu.
Psikolog bir kaç seans görmeliyim demiş, geçen hafta rahatsızdı kızımız okula gelemedi.

Bu arada başka bir şey daha öğrendim. Bir öğrencimiz okula gelmek istemiyor. Daha önce böyle bir problem yoktu diyor öğretmeni. Tahmini 1.5-2 ay önce babası vefat etmiş daha sonra çocuk okula gitmek istemiyorum diyerek ağlamaya, sorun çıkarmaya başlamış.
Başlangıçta ölümle okula gitmeme arasında bir ilişki kuramamışlar. Ama daha sonra çocuğu konuşturmuşlar
- Evden ayrılmak istemiyorum. Eğer evden ayrılırsam ya babam gelirse ya onu göremezsem" demiş.

Babasının gelemiyeceğini anladıktan sonra okula gitmiycem ağlamaları kesilmiş.

Bir başka öğrencimiz. yine yakın zamanda babasını kaybetmiş oda. Oda başlangıçta anneden ayrılmak istememiş. Daha sonra sorun çıkarmamış Ama annesine;
- Öğretmenime söyle benim yanımda sınıfta "baban ne iş yapıyo" diye sormasın" demiş.

ağlıyor yavrucak arkadaşının elinden tutmuş öylece dikiliyor kapıda. annesi beni göremediğin zaman sevim öğretmenin odasına bakarsın orda olabilirim veya ona bilgi vermiş olurum eğer geç kalıcaksam" diye söylemiş. o da annesini sınıfın kapısında beklerken bulamayınca bahçeye bakmış yok, koridora bakmış yok. bana gelmilş sormak için.

- iyi ama hep sınıfın kapısında beklerse alışverişi nasıl yapsın, ev işlerini nasıl yapsın, nasıl yemek pişirsin" diye sordum.

- ama zil çalınca burada olacaktı" diyor başka bir şey demiyor.

alıştırma amacıyla kasıtlı bir gelmeme mi, yoksa geç kalma mı bilemediğim için çok ta konuşmak istemiyorum. ama yine de "annen giderken alışveriş yapmam lazım. belki teneffüse yetişemiyebilirim ama mutlaka gelicem demişti" dedim. sonra ellerinden tutup bahçeye yöneldim.

- hadi birlikte bakalım, belki gelmiştir.

eyvaahhh bahçede yok. gülümseyerek; "gel, içeri girelim odada bekleyelim zil çalıncaya kadar. dedim. itiraz etti. elimden çekerek sınıfa gitmek amacıyla koridora sürükledi beni.

koridora gittiğimizde işte bak" diyen sesimi kendim duydum öylesine hızla koştu ve sınıfın kapısında bekleyen annesine sarıldı ki "çok zor olacak" dedim içimden.

çok zor bir süreç bizi bekliyor. anne biliyor bunu, öğretmeni biliyor, onbeş günde bir gittikleri psikolog amcası biliyor.

bu arada bir şey öğrendim anneyle sohbet ederken. dedenin ölümünden sonra onun odasına dokunmamışlar, oda onun sağ olduğu zamanki gibi saklanmış, eşyaları da. çocuk dokundurmuyormuş dedemin odası diye.

- iyi ama sürekli ölüm koklayarak korkularını yenmesini nasıl bekleyebilirsiniz. sanki aileden ölen kimselerin anılarının yaşatıldığı bir müzede yaşıyor çocuk. evde sürekli geçmişte yaşıyor.

- çok batmıyacak şekilde yavaş yavaş küçük değişiklikler yapmaya karar verdik. çok kısıtlı bir bütçemiz var dedi anne. herzaman her istediğimizi yapamıyoruz. elimizden geldiği kadar" dedi.

birkaç gün sonra ilk müjdeyi aldım. bazan küçük kaçamaklar yapıyormuş annesi ve çocuk ağlamıyormuş artık. minik, güzel adımlar atıyoruz

en güzel "palyanço" ben olacağım okuma bayramında diye söyledi bihter. sınıfta yaptıkları çalışmaları anlatırken. yaşasın özgürlük diyor annesi. henüz tümüyle çözülmedi sorun ama oldukça fazla ilerleme var.