Babaların Çocukları Hakkındaki Duyguları...

0 yaşında
Baba : Ne kadar da güzel. Şimdi bu küçücük şey benim mi? Bana ne çok benziyor...

5 yaşında
Baba : Söyle bakalım baban sana ne alsın?

10 yaşında
Baba : Gittikçe yaramaz oluyor, kime çekti bu çocuk?

15 yaşında
Baba : Ne kadar da çabuk büyüdü. Eve de gittikçe geç kalmaya başladı, bu gidişle başına kötü bir şey gelecek. Sanırım daha sert konuşmalıyım.

20 yaşında
Baba : Artık sözümü dinlemiyor. Benden giderek uzaklaşıyor. Kendi parasını da kazanmaya başladı ya, bana ihtiyacı kalmadı tabii. Beni neden dinlemiyor bu çocuk.

25 yaşında
Baba : Bir gün bunun olacağını biliyordum. İşte evleniyor.

30 yaşında
Baba : Çok az görüşüyoruz. Daha sık biraraya gelsek ne iyi olur. Hem torunlarımı da özlüyorum. Kendi arkadaş çevrelerinden fırsat bulup da bize gelemiyorlar ki...

40 yaşında
Baba : Çocuklarım benim entellektüel düzeyimi yeterli bulmuyor. Ona göre çağın gerisinde düşünüyormuşum. Oysa küçükken derslerine hep ben yardım ederdim. Anlayamadığı bütünproblemleri bana sorardı. Şimdi beni beğenmiyor. Bir daha onunla tartışmalara girmeyeceğim.

45 yaşında
Baba : Çocuklarımın mutlu, sağlıklı olması bana yeter.

50 yaşında
Baba : Acaba bir sıkıntıları mı var gelecekte onlara yük olmasak bari...